.:: دنیـــــای ما ::.

خاطراتت را بیاور تا بگویم کیستم

سیلی هم صحبتی از موج خوردن سخت نیست

صخره ام ، هر قدر بی مهری کنی می ایستم

تا نگویی اشک های شمع از کم طاقتی ست

در خودم آتش بپا کردم ولی نگریستم

چون شکست آیینه ، حیرت صد برابر می شود

بی سبب خود را شکستم تا ببینم چیستم

زندگی در برزخ وصل و جدایی ساده نیست

کاش قدری پیش از این یا بعد از آن می زیستم

سلام ؛

حال من خوب است

ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور

که مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند . . .

با این همه اگر عمری باقی بود

طوری از کنار زندگی می گذرم

که نه دل کسی در سینه بلرزد

و نه این دل نا ماندگار بی درمانم . . .

می دانم ، دل من همیشه پر از هوای تازه باز نیامدن است !

انگار که تعبیر همه رفتن ها ، هرگز باز نیامدن است

بی پرده بگویمت :

می خواهم تنها بمانم

در را پشت سرت ببند

بی قرارم ، می خواهم بروم ، می خواهم بمانم ؟!

هذیان می گویم ! نمی دانم . . .

نه عزیزم ، نامه ام باید کوتاه باشد

ساده باشد ، بی کنایه و ابهام

پس از نو می نویسم:

سلام!

حال من خوب است!!!!

بی قرار توام ودر دل تنگم گله هاست

آه بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست
 

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب

در دلم هستی وبین من وتو فاصله هاست

 
آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد

بال وقتی قفس پر زدن چلچله هاست

 
بی هر لحضه مرا بیم فرو ریختن است

مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست

 
باز می پرسمت از مسئله دوری وعشق

و سکوت تو جواب همه مسئله هاست

باغبانی پیرم

که به غیر از گلها

از همه دلگیرم

کوله ام غرق غم است

آدم خوب کم است

عده ای بی خبرند

عده ای کور و کرند

و گروهی پکرند

دلم از این همه بد میگیرد

و چه خوب

آدمی می میرد...

فروغ فرخزاد

ای دل ساده بکش درد که حقت این است

از زمانه بشو دل سرد که حقت این است

هر چه گفتم مشو عاشق نشنیدی

همچو پاییز بشو زرد که حقت این است

دیدی آخر دم مردانه به جز لاف نبود

بکش از مردم نامرد که حقت این است

آن چه بر عاشق دل خسته روا دانستی

فلک آخر سرت آورد که حقت این است

فاش می گویم و از گفته خود دلشادم

                                 بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم

طایر گلشن قدسم چه دهم شرح فراق

                                 که در این دامگه حادثه چون افتادم